กลับมาจาก ค่าย ร.ด.แล้วครับกระผม

ก็ได้แผลโชกเลือด เล็กๆน้อยๆ หนามข่วน ผิวถลอก

ก็ตามประสาค่ายฝึกความอดทน น้ำไม่อาบ 5 วัน หุๆ

ขี้เกียจถอดรองเท้าเลยไม่อาบ  กลางวันแดด 40 องศา

กลางคืนน่าจะ 15 องศา  อากาศในป่ามันทรมานนัก

ในที่สุดก็.. จบแล้ว ..โย่ว


มะม๋าหน้าดำ

กลับมาก็ไม่ลงรอยกับพ่อ เป็นเรื่องใหญ่เรื่องโต

ผมมันไม่ได้อย่างที่ใครๆต้องการนี่ครับ..ไม่ได้เรียนไปทำงานในรั้วในวังเหมือนใครบางคน

..ทะเลาะกัน ..ทำไมต้องตะคอก ทำไมต้องตวาด

ได้ข่าวว่ากรูจอดสนิท ..โกรธเท่าไหร่ก็ต้องทน รีดผ้าเป็นชั่วโมง ( มี 2 ชิ้น เหอๆ )

สองวันต่อมา ไม่มีแม้แต่คำพูดออกจากปากข้าพเจ้า

ลึกๆก็กลัวบาป  พ่อเดินมาลูบหัว ทำไร ? หิวมั้ย? มากินข้าว?

แต่ ..โมโหสุดชีวิต  ถอดรองเท้าขึ้นบ้าน ยกมือสวัสดี ทำงานๆ ....กินข้าวสี่ห้าคำ ...จบ

เข้าใจว่าเครียดมาจากที่ทำงาน แล้วทำไมต้องระบายใหญ่โตด้วยการตวาด

ผมไม่ชอบใครซักคน ที่มาตะคอก ตวาด..แล้วไปพาลใส่คนรอบข้าง ..

อย่าเสี้ยมให้ผมเป็นคนที่ต้องตวาดคนอื่นต่อไป..

เสียอารมณ์..

ช่วงนี้อากาศดี ฝนตกปรอยๆ เห็นละเหงาๆ

อยากจะเลิกเป็นคนไม่ดี อยากเลิกที่เป็นแบบนี้

สับสนกะสิ่งที่ทำ  ..ความรู้สึกกะนกก็แค่เพื่อนไปแล้ว

แต่ก็ยังเสียใจ และ เสียดาย ( เอาซักอย่างสิวะ )

ทำไมทำตัวเอง เสื่อมทรามลงไปทุกวัน

งงตัวเอง

เป็นอะไร ?

ปัจจัยอะไร ?

หรือ

เหตุเกิดจากความเหงา ?

อีกหน่อยก็ต้องย้ายของไปอยู่บ้านน้อยในมอแล้ว

ถึงวันนั้น คงได้สัมผัสกับอิสระ แม้จะเป็นบ้านหลังเล็กๆ

ที่ป้าทำไว้ให้ซุกหัวนอน จะเอาไรมาก ขอมีที่กิน ที่นอน ที่อาบน้ำ

ที่ทำงาน ที่ตีแบด ที่ปลูกต้นไม้ มันก็โอเคแล้ว ...

จงพอใจในสิ่งที่ตัวเองมี ..

ป.ล.

ในที่สุดกลุ่มเราก็สบายใจหายห่วงกานหมดซักที
อ็อดก็ได้รัฐศาสตร์ IR ธรรมศาสตร์ สมใจเสียที

ต่อไป มีแต่อนาคต ของแต่ละคน ที่จะสร้างให้มัน เกิดคำว่า

" ดี "