Happy's day

ผ่านพ้นไปแล้วสำหรับการรอคอย การสอบ ความตั้งใจทุกอย่าง
สถานะตอนนี้ สอบได้คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ที่ ขอนแก่นครับ
ถึงแม้จะไม่เกริกก้องเกรียงไกรเหมือนมหาลัยในฝัน ศิลปากร
แต่เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย don't worry about  พิเชฐจะเรียนที่นี่
ลาดกระบังก็ผ่าน มหาสารคามก็ผ่าน ไปสัมภาษณ์สารคามซักวันดีก่า ..หาประสบการณ์

สอบเสร็จก็ดีไปอย่าง ก็โล่ง ก็ไปดมกลิ่นโรงเรียน  เวลาว่างเยอะขึ้น
ไปดูหนัง ไปกินพิซซ่า ไปเดินเล่น ไปซื้อหนังสือ ไปชิลบ้านเพื่อน
ไปๆๆๆ เสียแต่เงิน  แต่ก็เหงา ความเหงากลับมาอีกครั้ง ช่วงเวลาของฤดูหนาว
เหงาทุกปี

ลองนับๆดูในวันที่หัวใจอ่อนแอ เรามีวันไหนที่มีความสุขมากๆบ้าง
วันที่สุขมากๆของเราคือวันที่รู้สึกอิสระสบายใจ ทำอะไรตามที่ใจต้องการ
อยู่กับคนรอบข้างที่เข้าใจ ไม่ต้องรีบร้อนไปไหน..

ภูระดึง กับเพื่อนตอน ม.4 ถึงแม้จะหลงป่า หิวน้ำ หนาวเหน็บ นอนเต็นท์เดียว 20 กว่าคน
แต่ก็อิ่มเอมท่ามกลางเสียงกีต้าร์ตอนดึก  ทากดูดเลือดจนระเบิด
เหนื่อย มันส์ สุดยอดแล้วกับชีวิต ม.ปลาย

ไปไหว้พระ กับพี่เด ตอนปิดเทอมไปวัดพระแก้ว ยืนชิลๆแกล้งทหาร
ฝั่งประตูศรีสุดาวงศ์ กินขนมจีนท่าพระจันทร์ ดูหนังเซ็นทรัลปิ่น
เป็นพี่ชายผู้ใจดีมาตลอด 5 ปี  ไม่เคยดุ ไม่เคยด่า ยกเว้นไล่ไปอ่านหนังสือ 
 กับการเลือกคณะที่ มช. นานๆเจอกันที สบายใจทุกทีเวลาโทรหาพี่เด
คุยได้ไม่รู้จบ สอบติดแล้วก็แซวจากเด็กน้อยก๊องแก๊งเมื่อวาน
จะไปเรียนมหาลัยละหรอ เร็วจัง ..เหอะๆ แปลว่าพี่เดแก่ใช่มะ 55+

ทำกีฬาสีเสร็จ ด้วยความเหนื่อยล้า กินข้าวเติมรมย์กะพี่มิก กินนมร้านเจ๊ส้ม
เจอบิวตี้ ตอนนั้นมองหน้ากันนึกว่าจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ แต่สถานการณ์มีทั้งสองฝ่าย
มันไม่สมควรพูดเรื่องที่เพิ่งผิดหวัง เพราะยังไงทุกฝ่ายก็เพื่อนกัน เป็นอีกวันประทับใจ
ละก้อไปลอยกระทงพร้อมหน้า

การได้ทำงานศิลปะ การได้ถ่ายรูป ทำโปสการ์ด และได้โปสการ์ดมาจน 300 กว่าใบ
 ตัดต่อภาพ และอื่นๆ ก็เป็นความสุขเล็กน้อยในวันว่าง การได้นั่งชิลล์กะพี่ใหญ่ พี่อิ้ม ยุ้ย อาย อ้น แพม
ที่คณะสถาปัตย์ ขโมยมะม่วงไปล้างร้านบ้าโบ-จอยซ์ แล้วหนีไปกรึ๊บๆ Red ที่ห้องพี่ใหญ่
ก็เป็นอะไรที่มีความสุข อยู่กะคอเดียวกัน วี พี่อิ้ม พี่ใหญ่ แม้จะกรึ๊บกลางวันแสกๆ ก็มีความสุข

ที่มวกเหล็ก เป็นที่สุดของความสุขในตอนนี้ความสบายใจ ความดีใจหลังจากทนอุดอู้  มาจาก กทม. 
นึกอยากลงรถก็ลง ไปนอนบ้านเมโดยไมได้วางแผน พ่อแม่ต้อนรับเราและเพื่อนๆอบอุ่นมาก
นอนเล่นกะม๋าที่ห้องรับแขก ดูทีวี เล่นเน็ต เคาะเปียโนเล่น นั่งคุย  อยู่กะเพื่อน กินอิ่ม นอนหลับ
เที่ยวน้ำตก แหวกว่ายน้ำเย็นๆกะเพื่อนทั้งวัน ตอนนั้นสบายใจ โล่ง ชิลล์  นั่นแหละที่เรียกว่าสุข



ที่ดรีมเวิร์ล กลับไปเด็กอีกครั้งกะเพื่อน สนุกสุดๆ สะใจ ชอบ มันส์ ระห่ำ เว่อร์ไปละ 55+
เหนื่อยก็พัก กลับมากินไดโดมอน ณ รังสิต เป็นสาขาสุดท้ายที่จะเลือกไปกิน -*-ไม่ปลื้ม

ไปเชียงใหม่ กี่รอบก็มีความสุข ไปกะครอบครัวก็มีความสุขได้อยู่ ได้ใช้ แบบสบาย
ได้ซื้อ ได้หา ได้จับ ได้จ่าย แบบต้องง้อใคร สัมผัสบรรยากาศดีๆ อากาศหนาวและสาวสวย
ไปกับเพื่อน สนุกกว่าอีก ได้ซื้อ ได้จ่าย ได้เที่ยว ได้ชิลล์ อยากไปไหนก็ไป เชียงใหม่ .....รักจัง

  มีความสุขในการได้ฟังเพลง ดูหนังเดินหอศิลป์ และ อยู่กะคนที่พอใจ . . .. .
ในเวลาทุกข์ ก็อยากเก็บความทรงจำแห่งความสุขนี้ไว้ นานๆ พิเชฐ ถึงดั้นด้นถ่ายรูปทุกวันของชีวิต
จนคอมพ์จะเต็ม รู้สึกดีที่มีภาพควาทรงจำไว้เตือนใจตัวเอง ไว้เปิดดูวันไหนเวลาเหงา ......เหมือนตอนนี้

และสิ่งที่มีความสุขคือการได้ รัก

ถึงนก..ถึงวันนี้มันก็ปีกว่าแล้วที่เราห่างกันมา ต้อมคิดว่าต้อมลืมนกได้ แต่มันเป็นแค่อารมณ์โกรธ
ในวันที่นกอ่อนแอ ต้อมก็สงสารนกเสมอ เหมือนที่นกเคยอยู่ข้างๆต้อมเวลาต้อมไม่มีใคร
ยังคงคิดถึงวันที่นั่งด้วยกันเมื่อสามปีที่แล้ว นกบอกว่าคิดถึง ..ยังนั่งนึกถึงวันที่พายเรือด้วยกัน
วันที่นกแต่งตัวเป็นเจ้าหญิง  วันที่เราทำงานจนถึงเช้า ..ขอโทษ ที่ผ่านมาต้อมทำให้นกเจ็บไปบ้าง
เสียใจบ้าง เพราะความโมโห เป็นปีกว่าที่ลืมนกได้แค่ชั่วคราว ...ต้อมไม่รู้ว่าตอนนี้ใจของนกเจ็บมั้ย
กับความผิดหวังจากคนของนกที่เพิ่งมาบอก..  เวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ช่วงเดือนที่ผ่านมา นกมีความสุขมั้ย
ที่หนาวๆ แล้ววิ่งเข้ามากอด หนาวๆแล้วจับมือต้อมให้อุ่น  ก่อนวันเกิดนกที่นกท้อแท้กับความรัก
ต้อมให้ได้แค่คำปรึกษา ..แอบแซวนก ว่าเราคบกันได้มั้ย นกบอกว่า ไม่ได้  .......เพราะต้อมเจ้าชู้

นก..ที่ต้อมเป็น เพราะอะไร ต้อมเสียใจที่สุดแล้วกับเหตุการณ์ เดือนกันยา และ ตุลา 2549
ความเหงา ความอ่อนแอ ทำให้ต้อมเปิดทาง เปิดใจที่จะรู้จักกับใครหลายคน มีบางคนที่ต้อมรู้สึกดี
บางคนที่ต้อมผูกพันธ์ แต่ไม่เคยมีใครอยู่ข้างต้อมเหมือนนกเลย ..ไม่เคยมีใครฟังเสียงต้อมหายใจโดยไม่พูดอะไร
แค่ถือสายรอเพื่อให้รู้สึกว่ามีคนอยู่เป็นเพื่อน ..ไม่เคยมีคนส่งข้อความหาบ่อยๆ ไม่เคยมีใครห่วงว่าวันนี้จะอดข้าวมั้ย

..ทุกวันนี้ข้อความที่คุยกัน นกรู้มั้ยว่าสามปีที่ผ่านมาต้อมจดลงใน ไดอารี่ของอะเดย์ทุกคำ
หลังจากเวลาโทรศัพท์เสร็จ ต้อมกลัววันนึงจะลืม อยากเห็นภาพของนกที่เคยพูดด้วยเพราะๆเหมือนเดิม
ต้อมไม่เคยพูด คะ ต้อมก็ต้องพูดกับนกว่า นกคะ ..โฟมล้างหน้านีเวียฟอร์เมนที่ต้อมใช้ กลิ่นของมันก็ช่วยให้คิดถึงนกเสมอถึงแม้ว่าตอนนี้จะเปลี่ยนโฟมแล้ว ...บางวันต้อมก็หยิบมาใช้อยู่ดี  แค่คิดถึงวันเก่าเท่านั้นเอง

วันนี้ต้อมเหนื่อย ล้า ท้อ แต่ก็ไม่มีใครอยู่ข้างๆต้อมเหมือนเดิม
คนที่ผ่านเข้ามา เค้าแค่เหงาในวูบหนึ่ง แล้วต้อมก็เปิดรับเข้ามาทำความรู้จักกับเส้นทางชีวิต
แต่วันไหนที่เค้าเข้มแข็ง หรือพร้อมอยู่กับคนอื่นๆ บนเส้นทางของเค้า  ต้อมกลับกลายเป็นคนเหงาคนเดิม...
คิดถึงนก ..ตอนนี้นกกลับมาเหมือนเดิมแล้วใช่มั้ย

......... ................ ................. .....................

ทั้งสุข กับความทรงจำและความสำเร็จ

ทั้งทุกข์ ที่ถูกทอดทิ้งจากใครต่อใคร และ ความเดียวดาย ..

ทำไมเขียนไดอารี่เรื่องนี้
ทั้งสมุดและในเว็บ น้ำตาต้องไหลทุกที ...

นานๆอัพไดแวะ ทักทายกันได้ที่ spyjusfer.hi5.com คับ